Verhalen

Verhalen uit mijn jeugd, Joep van Leeuwen 19/03/1951.  

De Noordhoornseweg.

Ik ben geboren en opgegroeid in het buurtje naast het Bonte Huis. Met als buren: Ome Geer van Vliet, Ome Jan van Leeuwen, Bert Marrewijk en Nol Marrewijk later Kees v/d Burg.                                         

Het gedeelte van de Noordhoornseweg na de Sionbrug was in de jaren 50/60 nog een doodlopende B-weg die onderhouden moest worden door de aanwonenden. Het was een weg vol met putten en kuilen die af en toe werden aangevuld met koolas,dit is verbrande vetkool die gestookt werd in de ketels voor de kasverwarming en met stukgeslagen puin. Dit scherpe spul, daar fietsten wij overheen naar school dus je begreep dat was elke week wel een paar keer banden plakken.

De gemeente kwam bij ons ook geen vuil ophalen dus het brandbare afval werd op een hoop gegooid en in de fik gestoken de rest werd eerst achter de tuinmuur en daarna in het water gedeponeerd. Om de paar jaar kwam de baggermolen met zijn emmertjes om de vaargeul weer uit te baggeren en zo de sloot op diepte te houden voor de “Westlanders” en andere vaartuigen. Deze grote schuiten vervoerden de groenten en fruit vanuit de Westlandse veilingen naar Rotterdam met in het ruim de groenten en op het dek de druiven, perziken en meloenen, een lust voor het oog. Als ze zomers langs vaarden dan rook je de geur van het fruit. Bekende schippersnamen waren: gebr.Bol, Zuiderwijk, van Wingerden en Vis.  Aan deze buurt achteraf kwamen ook veel leveranciers aan de deur zoals groenteboer Bert van Velzen, Arend van Geest, diverse bakkers: Joop Hoek, Warmehoven,  Holtkamp en van Velzen.

Zo hadden wij op een zomerse dag een ondergrondse hut gebouwd in de voortuin bij Ome Jan en daar kwam Arie Vermeulen van bakkerij Holtkamp met zijn motorcarrier aangetuft, zette zijn bak neer voor Bert Marrewijks huis, laadde zijn mand vol met brood en liep fluitend naar de achterdeur. Nou, wij onschuldige knaapjes, wilden ook wel eens in de broodbak kijken, lichtte de klep en daar lagen de krentenbollen en eierkoeken ons al toe te lachen. Als kind denk je niet lang na dus de een pakte een eierkoek en de ander een krentenbol toen iemand een gil gaf:  “Daar komt ie”!!  Ik had nog niets genomen en in de paniek nam ik een hap uit een wittebrood en we vlogen snel weer terug naar onze veilige hut. Verbaasd keek de bakker in zijn broodvoorraad en zag het brood met een gat erin liggen. Na even rondvragen door Arie heeft mijn moeder het brood maar afgerekend, wij kregen een standje maar we hebben wel lekker 2 dagen wittebrood gegeten.

Ja, ook bij  buurman Bert Marrewijk gebeurde nog wel eens wat. Zo kon het gebeuren dat mijn zus Ank aan het spelen was bij Bram en Helma. Moeder Riet Marrewijk was, zoals zo vaak, bezig in de tuin Bert aan het helpen in de komkommers. Kinderen moesten op elkaar passen. Zo kwam er een op het illustere idee om kappertje te gaan spelen en ja, daar lag kleine Andre in de box getooid met een prachtig mooie baby krul waar moeders zo haar best op had gedaan. Nou, dat duurde niet lang of de schaar deed zijn werk en Andre had weer een plat schedeldakje. Toen Riet thuis kwam zag ze de krul op de bodem van de box liggen en Andre met een glad koppie. Ze schrok zich een hoedje en ging bij mijn moeder verhaal halen. Ank beloofde hierna het nooit meer te zullen doen.!!!  

Een ander markant figuur die regelmatig bij ons langskwam was Piet v/d Berg, beter bekend als Pietje de olieboer. Altijd gekleed in zijn zwarte Manchester pak, stinkend naar de petroleum, kort en gedrongen mannetje, alpinomutsje op, guitige oogjes, immer opgewekt, snorretje en een dikke buik. In die tijd waren er nog petroleumkachels en werd er door sommigen nog gekookt op petroleumstelletjes, olie werd ook gebruikt om de kachel aan te maken of vuur te stoken Met zijn brommertje afgeladen met kannen kwam hij dan langs en vertelde ons dan met een knipoog: “luister goed: als je krullen in je haar wil moet je er petroleum in smeren, dat heb ik ook gedaan” waarna hij lachend zijn mutsje optilde waarbij zijn glimmend kale kopje zichtbaar werd, er stond geen haar meer op!!  Piet had geen portemonnee. Als mijn moeder afrekende droeg hij altijd een rond blauw Buisman blikje bij zich waar hij zijn geld in bewaarde. Ja, het was altijd lachen met Piet.

De boodschappenlijst werd genoteerd door van Velzen (Sperwer) of Niek Schenkeveld van de Vege. De ene middag werden de bestelboekjes ingevuld en de volgende middag werd de boodschappen bezorgd. Bij de Vege hadden ze van de Victrix een verrassingspakket, dit was een groot pak custardpoeder waar naast de zak custard nog een kleine verassing was mee verpakt. Om beurten mochten wij het pak openmaken en kreeg je de verrassing.                                 Wij waren met zijn vijven thuis dus er is nog nooit zoveel     custardpudding gegeten in die jaren.

Bakker Joop Hoek bezorgde ook in Sion, hij zette zijn wagen dan aan het Bonte Huis en laadde zijn broden over in  zijn mandefiets die gestald stond in het prieeltje bij Tante Mien. Nou was Joop nogal liefhebber van een borreltje en een fiets bij het cafe stallen is als de beer bij de honing zetten. Als Joop na een gezellig half uurtje bij Tante Mien zijn fiets dan besteeg en over de smalle kaadjes alle tuinders woningen langs moest is het diverse keren voorgekomen dat hij de bocht net even te laat nam en alle broden in het water lagen te drijven incl. fiets en Joop.

                                                                                                                         Er waren in die tijd weinig communicatie middelen en Joop kwam en sprak met iedereen in de buurt. Zo kon het voorkomen dat Joop op een keer mijn moeder aansprak met de mededeling: “Heb je het gehoord, Kees Boon is overleden”. – Kees Boon was voorman op de houtfabriek Zeldenrust van Maarten Does in Sion en een heel geliefd persoon in onze buurt- . Het gerucht ging als een lopend vuurtje rond en iedereen leefde mee. Totdat een paar dagen later mijn vader thuiskwam en sprak: “Wat ik nou heb gezien heb ik nog nooit gezien, ik heb een dode zien fietsen!!  Ik zag Kees Boon” Iedereen werd snel op de hoogte gebracht en ook Kees zelf heeft er later smakelijk om moeten lachen.

Mooie herinneringen die je nooit meer vergeet.

Het verhaal van Ans van Leeuwen-Overgaag

winkel

N.a.v. het evenement “de Dijk” van “Cultuurstek, waarin ik vertelde over mijn geboortehuis en familie, kwam het verzoek dit op schrift te stellen. Graag wens ik U leesplezier.

 

 

Klik op de foto’s hieronder voor de andere verhalen

Piet Nowee


2017 was het eerste lustrum van Kom’s Hoorn.
Vijf jaar lang zijn er prachtige verhalen verteld.
Deze verhalen mogen niet verloren gaan.

Toos van der Drift

Rob Keijzer

 

Jacques Moerman

 

Henk Tetteroo

 

Fried Koop